Bezinteresowność i honor

Bezinteresowność i honor

w prawdziwie/świadomie/zdrowotnie

Bezinteresowność i honor to dwa aspekty człowieczeństwa, których wielu nie rozumie zupełnie, a jeszcze więcej rozumie mylnie. Dziwne, bo te dwa słowa powinny być jasne. I o ile “bezinteresowność” zawiera w sobie definicję, o tyle “honor” powinien być defaultowo wpisany w nasze jestestwo, a nie jest. W rozwoju świadomości, czyli dążeniu do szlachetności, honor zajmuje poczesną pozycję i jest cechą na wskroś wartościową i pożądaną.

Bezinteresowność i honor

Bezinteresowność i honor

Honor to postawa ludzka, dla której charakterystyczne jest połączenie silnego poczucia własnej wartości z wiarą w wyznawane zasady moralne, religijne lub społeczne. A skoro dążenie do świadomości jest dążeniem do szlachetności, to honor tej postawie nie może być obcy. Naruszenie zasad honoru przez siebie lub innych odbierane bywa jako “dyshonor” lub “hańba”. W wielu społeczeństwach takie naruszenie pociąga za sobą natychmiastową, osobistą reakcję “zhańbionego” lub innego członka tej samej grupy. Takie podejście odróżnia honor od pojęcia godności osobistej – według niego godność nie wymaga zemsty, honor tak. Można też spotkać opinie, że godność traci się w ciężkich warunkach bytowych, zaś honor w przypadku dążenia do jego odzyskania może się nawet wzmacniać.

Honor to nie cecha immanentna, ani też aprioryczna. To, czy ktoś jest honorowy, można stwierdzić dopiero na podstawie oceny jego zachowania, zwłaszcza w sytuacji, w której dana osoba udowadnia czynem deklarowane przez nią wartości, zdając w pewnym sensie praktyczny egzamin z honoru. Równocześnie oznacza to, że pojęcie honoru jest subiektywne i silnie osadzone w kulturze i epoce, ale też w pojęciu rozwoju świadomości, poprzez którą rozwijając własną szlachetności dążymy do pokoju. Świadomość posiadania honoru jest również jednym z najważniejszych kryteriów samooceny. Tym samym ideałem własnej wartości. Pojęcie honoru można rozciągnąć na inne osoby, tak więc obrona czyjejś godności osobistej dowodzi wysokich standardów moralnych obrońcy.

Pojmowanie honoru może być rozmaite, a nawet sprzeczne przy porównywaniu postaw ludzi różnych kultur. Np. honorowym postępowaniem człowieka uczciwego jest nieposługiwanie się kradzieżą, a świadomego nieposługiwanie się kłamstwem. Odwrotnie jest np. u złodzieja, który za punkt honoru może sobie postawić okradzenie każdego, kogo upatrzy sobie za ofiarę, niezależnie od trudności w realizacji postawionego zamierzenia. Zatem pojęcie honoru jest subiektywne, zaś weryfikacja obiektywna związana ze środowiskiem. Prawie wszystkie środowiska za ludzi bez honoru uważają donosicieli, kłamców, ludzi złośliwych i podłych, a przytłaczająca większość hieny cmentarne, oprawców i morderców, ale także tych którzy krzywdzą innych ludzi znęcając się nad nimi. Za pozbawionych honoru uważa się dewiantów, ale też wszystkich, którzy działają na szkodę ludzkości.

Bezinteresowność i honor – Podsumowanie:

Zatem bezinteresowność i honor są jak najbardziej świadome, a co za tym idzie nieodłączne człowieczeństwu, istnieniu i celu życia. W tym wszystkim chodzi o nas. O każdego, który jest. Bo każdy, który jest ma połączenie z Uniwersum i jego doświadczenia się zapisują. Ale aby nie utrudniać sobie życia, aby nie skazywać się na ból i cierpienie, trzeba wybrać honor, prawdę i pokój. Podobnież jak i miłość. Inaczej to własnoręczny strzał w kolano, czyli samobój.

PS. Im mniejsze środowisko, tym większa szlachetność. – August Witti

____________________
#Bezinteresownosc #Honor