Czy mówisz do siebie?

Czy mówisz do siebie?

w filozoficznie/prawdziwie/świadomie

Czy mówisz do siebie? Nauka określa nawyk mówienia do siebie na głos jako zewnętrzną rozmowę wewnętrzną. Ta rozmowa trwa cały czas w człowieku, lecz czasami urywa się z ram skrytości. Jeśli zdarza ci się mówić do siebie, to nie jesteś sam. Nie jest to niezwykłe, czy nienormalne, bo w rzeczywistości jest dość powszechne. Mówienie do siebie przynosi korzyści psychologiczne i rozwojowe. Możemy śmiało więc rozmawiać ze sobą, nie martwiąc się o własne zdrowie psychiczne. Dzieci zaczynają mówić do siebie w wieku około dwóch lub trzech lat, ale generalnie nie różni się to zbytnio od innej mowy społecznej w tak młodym wieku. W wieku około pięciu lat dzieci stają się bardziej ukryte w swoich samodzielnych rozmowach. Nadal rozmawiają ze sobą, ale często mówią krócej, cicho lub prywatnie. Większość ludzi rozmawia ze sobą przynajmniej od czasu do czasu, podczas gdy niektórzy robią to znacznie częściej.

Czy mówisz do siebie?Czy mówisz do siebie? – Obserwacja:

Są różne teorie tego zjawiska. Jedna z nich mówi, że ludzie, którzy spędzają więcej czasu samotnie, częściej rozmawiają ze sobą, gdyż mają mniej interakcji z innymi, ich rozmowa wewnętrzna służyć jako forma komunikacji społecznej. Ludzie, którzy są samotni i mają potrzebę przynależności, częściej rozmawiają ze sobą. W takim przypadku uzewnętrzniona rozmowa wewnętrzna służy zaspokojeniu potrzeby, której nie zaspokajają ograniczone lub niezadowalające relacje społeczne. Ludzie mówią do siebie na głos z powodu stresu, ograniczeń lub braku potrzeby wysłuchania. Zaś wpływ pozytywnej i negatywnej autodyskusji nie jest bez znaczenia.

Czy mówisz do siebie? – Rozważania:

Ci, którzy mówią do siebie w negatywny lub samokrytyczny sposób, doświadczają zwiększonego lęku przed wystąpieniami publicznymi. Rozmowa ze sobą w pozytywny sposób może obejmować dostarczanie autoafirmacji lub stwierdzeń, które mają pomóc zachować motywację i inspirację. Mówienie do siebie w negatywny sposób natomiast często koncentruje się na stwierdzeniach samokrytycznych lub obwiniających.

Bywa, że mówienie do siebie przyjmuje formę samokształcenia instruktażowego. Ta forma mowy koncentruje się na omówieniu kroków, które należy wykonać, aby rozwiązać problem lub wykonać zadanie. Są to także motywujące rozmowy wewnętrzne. Te zaś koncentrują się na zachęcie do wykonania zadania. Zatem mówienie do siebie w pozytywny, instruktażowy lub motywacyjny sposób pomaga nam podnieść swoją wydajność. Negatywna mowa wewnętrzna nie zawsze obniża wydajność, jak mogło by się wydawać. Wręcz przeciwnie, dostarcza pomocnych i realistycznych informacji zwrotnych, które pomagają poprawić wyniki w przyszłości. Jednakże w nadmiarze. jak wszystko, tak i to szkodzi. Zbyt dużo negatywnego mówienia do siebie może podważyć pewność siebie.

Czy mówisz do siebie? – Analiza:

Taka rozmowa ze sobą może być i jest użytecznym sposobem na nabranie dystansu do własnych doświadczeń. Pozwala na zastanowienie, zapewnia dystans i może być świetnym sposobem na bardziej obiektywne spojrzenie. Poprzez zminimalizowanie emocji i odruchów, możemy zobaczyć rzeczy w jaśniejszy, bardziej racjonalny sposób. Rozmowa ze sobą dosyć często jest też motywująca. Mówiąc „mogę to zrobić”, „dam radę” lub „zrób to” powiększamy swoją zdolność do działania. Takie myśli i mowa są przydatne, gdyż uzewnętrznianie takich pomysłów często jest bardziej motywujące. Ponadto rozmawiając ze sobą, poprawiamy swoją pamięć. Rozmowa ze sobą może być również sposobem na rozwiązanie problemów, z którymi się borykamy. Taka rozmowa daje czas, którego potrzebujemy, aby naprawdę skupić się i zastanowić nad problemem, jak również wszystkimi dostępnymi opcjami.

Zadawanie sobie pytań jest potężnym narzędziem poprawy pamięci. Ponieważ zasadniczo uczymy się czegoś, a następnie uczymy tego siebie. Taka rozmowa pomaga wzmocnić informacje i utrwalić je w pamięci długotrwałej. Ale rozmowa ze sobą jest korzystna, gdy naprawdę zwracasz uwagę i słuchasz tego, co mówisz. Zamiast mówić do siebie w pierwszej osobie, spróbuj przejść do perspektywy drugiej, a nawet trzeciej osoby. Gdy ludzie mówią ze sobą w trzeciej osobie, są w stanie regulować własne emocje. To zaś jest pomocne, jeśli mamy do czynienia z trudnymi lub stresującymi uczuciami. Korzystanie z trzeciej osoby pomorze zdystansować się od uczuć, a to z kolei pomoże być bardziej obiektywnym. To prawie tak, jakbyś obserwował czyjeś myśli, a nie własne. Ponadto sposób, w jaki mówisz do siebie, może mieć istotny wpływ na poczucie własnej wartości, uczenie się i samoświadomość. Traktowanie siebie z życzliwością, zadawanie sobie pytań i zwracanie uwagi na swoje słowa może pomóc w pełni wykorzystać rozmowę wewnętrzną. Nie ma nic złego w mówieniu do siebie, ale to nie znaczy, że nie chcesz zachować swoich myśli dla siebie.

Czy mówisz do siebie? – Podsumowanie:

W większości przypadków mówienie do siebie nie jest oznaką problemu ze zdrowiem psychicznym. Każdy w myślach rozmawia ze sobą, lecz nie każdy to sobie uzmysławia. Rozwój świadomości pozwala dostrzec dyskutujące strony i określić je z imienia. Bywa, że jest to ego i świadomość, ale częściej są to nasze wewnętrzne jaźnie, czyli tulpy. Jeśli jednak taka rozmowa wewnętrzna jest wyjątkowo negatywna, trudna do kontrolowania lub towarzyszą jej halucynacje słuchowe lub wzrokowe, należy porozmawiać z lekarzem, gdyż może to być przejaw choroby. Dopóki nie zmieniają one świata zewnętrznego. Nie przejawiają się w wielogłosie, lub halucynacjach, a jeżeli już to są powodowane środkami halucynogennymi. Głos wewnętrzny nawet uzewnętrzniony, należy przyjąć jako oczywisty i wejść z nim w interakcje, a przynajmniej wysłuchać. Bywa, że przemawia ego, bywa, że podświadomość, czy świadomość. A bywa, że jawi się on zupełnie nie związany z nami, ale jego pojawienie musi odnieść skutek.

PS. Czasem warto porozmawiać z mądrym człowiekiem, który dobrze nas zna. – August Witti

_______________
#MowienieDoSiebie