Najtrudniej poznać samego siebie

Niepokorny duchem, wyzwolony myślą

w filozoficznie/prawdziwie/topowo

Synonim niepokorności to krnąbrny, nie dający się opanować, nieposłuszny, niesforny, przekorny, trudny do kierowania, trudny do okiełznania. Jak to w istocie jest? Dlaczego słowo “niepokorny” robi taką furorę, dlaczego “niepokora” to taka fajna forma istnienia i synonim niezależności, odwagi, wolności? Wie ktoś? Ja na ten przykład zawsze byłem …

niepokorny duchem, wyzwolony myślą.

Niepokorny duchem, wyzwolony myśląAle też nazywano to inaczej: “pyskaty”, “do bólu prawdomówny”, “przebojowy”, “niedostosowany”, “nie umiejący współpracować”, “indywidualista”, “nietolerancyjny”. Cały w tym kłopot, że pokora jest jedną z chrześcijańskich wartości. Bez pokory nie ma mowy ani o rozwoju duchowym czy moralnym w sensie religijnym. Ale czy na pewno tak jest? Za “niepokorność” płaci się najwyższą cenę – miłość, przyjaźń, lubienie. Niepokorni acz ciekawi i twórczy, stają się outsiderami społecznymi. Niepokorność, często mylona z agresją i awanturniczością, jest na tyle ciężka i trudna, że odrzucana i unikana. Skąd ten trend na “niepokorność”? Przyczyna jest banalnie prosta, pokora stała się synonimem niewolnictwa, podporządkowania, spolegliwości i ignorancji. Niepokorność to synonim naszych czasów. Obecnie dobrze jest być typem niepokornym, ale czy wygodnie? Aby być niepokornym, trzeba być autentycznym, trzeba wiedzieć, umieć, potrafić, trzeba być elokwentnym i inteligentnym, trzeba mieć zasady i nie schodzić z obranej drogi. Nie można założyć skóry niepokorności, niepokorę trzeba nosić w sobie.

Znakiem naszych czasów, ale i przeszłych, jest określenie “młodzi i gniewni”, którzy zawsze myśleli i myślą nadal, że są unikalni. Boże, ile ja takich “młodych znałem”, zestarzeli się teraz i są “starzy i upierdliwi”. Tak się to z reguły kończy. Wszyscy ci “awangardowi” ludzie są do siebie podobni. Są jak pokrzywa, na początku parzy i rani, a później nic, tylko suchy badyl. Niepokorność to forma przekonania, styl, niepokorność to rozwój, chłonięcie wiedzy, informacji. Niepokorność to wewnętrzny imperatyw, niezmienny i konsekwentny. Na koniec, niepokorność to nie moda, ruch społeczny i poza, to indywidualny styl myślenia i zachowania, dążący do wyższych celów, nie obciążony strachem, uległością, ani też nieprzekupny. Niepokorność musi być oryginalna, niepowtarzalna i wysublimowana, inaczej staje się jedną z wielu, czyli normalnością. Niepokorność to enfant terrible społeczeństwa, poparta wiedzą i bagażem doświadczeń. I wcale nie jest to cecha możliwa do powielania, bo przy całej swej staranności wymaga konsekwencji w skali całego życia. Niepokorność to forma wyrazu, która tkwi w człowieku głęboko i mocno, jest też bardzo emocjonalna i spala od wewnątrz, a jednak tylko cisza, rozsądek i mądrość zawsze zwyciężają. To one są ostoją życia. Niepokorność to iskra, zapalnik, reakcja chemiczna, eksplozja, napad, erupcja, poryw, atak, implozja.

PS. Niepokorni próbują iść zawsze pod prąd, dlatego postęp jest domeną niepokornych.

__________
#Niepokorny

najnowsze z filozoficznie

Czy wiecie, że

Czy wiecie, że …

Czy wiecie, że przejawem manipulacji są wszelkie nasze uprzedzenia i blokady, bo
Świat Ery Wodnika

Świat Ery Wodnika

Świat Ery Wodnika – To, że na naszej planecie zachodzą gigantyczne zmiany
Translate »
idź do góry