Skromność - wada, czy zaleta

Skromność – wada, czy zaleta?

w filozoficznie/prawdziwie/świadomie

Skromność nie jest zalecana, ponieważ na ogół sprawia, że jesteśmy niewidzialni. Tym samym trudno nam dowieść swojej wartości, a jeszcze trudniej zbudować ją i wzmocnić. Powtarzam to w koło, że miłość własna i poczucie dumy z siebie nie jest bynajmniej arogancją, ale uznaniem w swoich oczach, którego każdy jest sobie winien. Na tej podstawie bowiem tworzymy wiarę w siebie i miłość do siebie. To, że inni /ludzie zazdrośni/ zarzucają nam brak skromności, na ogół wynika z ich niedostatków. A nie ma co równać w dół. Bycie skromnym bywa niebezpieczne, jak wszystko co skrajne. Nadmiar bowiem zawsze kończy się wypaczeniem natury rzeczy, a ponadto jest kłamstwem.

Skromność - wada, czy zaletaSkromność

Skromność z niewiadomych przyczyn to wielka cnota i na ogół łączy się z „wartościami ludzkimi”, takimi jak prostota, pokora i wstrzemięźliwość. Czy aby na pewno chcemy być skromni, prości, pokorni i wstrzemięźliwi?

Skromność co prawda jest przeciwieństwem próżności i zarozumiałości, ale ludzie nadzwyczaj skromni, często dochodzą do tego, że minimalizują swoje osiągnięcia i cechy, przez co stają się niewidoczni, pomijani i marginalizowani. Czy doprawdy o to nam chodzi? Ponadto nadmierna skromność nie daje zdrowych relacji z innymi, a przede wszystkim z samym sobą.

Ci, którzy umniejszają swojej wartość, mogą, owszem, otrzymywać pewne korzyści, ale tracą możliwość potwierdzenia siebie i otrzymania uznania na które zasługują. Skromność ułatwia aspekty relacji społecznych, bo ludzie, którzy są skromni uznawani są jako nieszkodliwi. To zaś pomaga im uniknąć zazdrości, zawiści i konfrontacji, czyli de facto wycofać się z życia. Ale ludzie, którzy czują się pewni siebie, nie muszą wcale się pokazywać, przechwalać ani być uznawani przez innych. Jednak dla nich samych skromność bywa wadą, gdyż nie pozwala im osiągnąć celu działania, jakim jest popularyzacja tego co wiedzą, umieją, potrafią.

Zatem nadmierna skromność nie jest bynajmniej oznaką pokory. Jest budowana na bazie wewnętrznych zahamowań, gdyż skromni boją się reakcji innych i kamuflują się, aby być niewidzianym. A to powoduje, że w żaden sposób nie chcą być równi lub lepsi od innych. Taka postawa świadczy o wstydzie wobec siebie i nie jest żadnym składnikiem rozwoju, a wręcz degradacji. Tak naprawdę duma jest mylona z arogancją. Duma jest wzniosłą miłością własną, a arogancja zaś jest związana ze zranioną miłością własną. Miłość własna jest wynikiem samoakceptacji i poczucia własnej wartości. To z kolei daje nam poczucie komfortu z samym sobą.

Arogancja zaś jest oszustem, gdyż ustanawia dystans, który pozwala poczuć się lepszym. Dlatego też poprawia opinię o sobie. Ponadto arogancja tępi osiągnięcia, zamiast się nimi dzielić. Arogancja jest więc próbą zrekompensowania braku miłości własnej. Zwykle dzieje się to w sposób sztuczny i agresywny. Gdy arogancja nie otrzymuje poklasku, czuje się głęboko sfrustrowana i wówczas zaczyna być agresywna.

Natomiast skromność i duma nie są rozłączne, bo uzupełniają się nawzajem. Człowiek może być dumny z tego, kim jest, co wie, co potrafi i ze swoich osiągnięć, będąc jednocześnie skromnym. Ale gdy jesteśmy zbyt skromni lub aroganccy, przywiązujemy zbyt dużą wagę do poglądów innych. W skromności przeważa poczucie wstydu i niezdolność do konfrontacji z własnym ja. W arogancji dominacja nad innymi, bo wymaga ona ciągłego porównania, wygranej, widoczności i splendoru.

Skromność – Podsumowanie:

Zatem poczucie dumy z tego, kim jesteśmy i co osiągnęliśmy, jest jak najbardziej pozytywne i zdrowe. Wszystko, na co zapracowaliśmy i osiągnęliśmy, zasługuje na uznanie. Dzielenie się tym jest również dobre. Opinie innych, zwłaszcza te potępiające, nie powinny mieć żadnego znaczenia, gdyż najlepszą rzeczą, jaką możemy dla siebie zrobić, to nie dać się przejąć obłudzie i kłamstwom, a jednocześnie zmienić własne kryteria standardów, według których się mierzymy.

PS. Skromność to zły nawyk. – August Witti

_________
#Skromnosc

Tags: